Dysplazja oskrzelowo-płucna (BPD – skrót w języku szwedzkim)

U przedwcześnie urodzonych dzieci może rozwinąć się choroba płuc o dłuższym przebiegu, zwana czasami chorobą przewlekłą. Choroba nosi nazwę dysplazji oskrzelowo-płucnej, BPD.

Diagnoza

Dzieci, u których zapotrzebowanie na tlen lub inne formy wspomagania oddychania utrzymuje się przez wiele tygodni, co najmniej 4 tygodnie, otrzymują diagnozę o nazwie dysplazja oskrzelowo-płucna. Gdy dziecko osiągnie poziom rozwoju odpowiadający rozwojowi w 36 tygodniu ciąży, określa się stopień dysplazji oskrzelowo-płucnej: łagodny stopień występuje wtedy, gdy tlen nie jest już potrzebny, umiarkowany stopień, gdy zachodzi resztkowe zapotrzebowanie na tlen i poważny stopień, gdy zapotrzebowania na tlen lub inne wsparcie oddechowe (aparat CPAP lub respirator) jest większe niż 30%.

Przyczyny

Przyczyną dysplazji oskrzelowo-płucnej są przede wszystkim bardzo duża niedojrzałość płuc w chwili urodzenia, a następnie ich gorszy wzrost charakteryzujący się prostszą strukturą i mniejszą ilością pęcherzyków płucnych, co zaburza możliwość dobrego wchłaniania tlenu. Zapalenie płuc może być wywołane przez infekcję lub długotrwałe oddychanie za pomocą respiratora pod wysokim ciśnieniem. Zapalenie przyczynia się do rozwoju dysplazji oskrzelowo-płucnej i może powodować obrzęk płuc.

Leczenie

Nie ma żadnej dobrej metody leczenia dysplazji oskrzelowo-płucnej. Zamiast tego leczy się objawy, między innymi za pomocą leków moczopędnych w celu zmniejszenia obrzęku. Ważne jest również, aby stworzyć dobre warunki do rozwoju płuc poprzez wysokokaloryczne odżywianie. Pęcherzyki płucne rozwijają się w ciągu pierwszych lat po urodzeniu, co oznacza, że płuca zwykle dobrze się regenerują.

Niektóre dzieci z dysplazją oskrzelowo-płucną wymagają, przez jakiś okres po wypisaniu z oddziału noworodkowego, tlenoterapii w domu, ale zdecydowanej większości dzieci nie trzeba podawać tlenu dłużej niż przez 1-2 miesiące.

Tekst: Kajsa Bohlin Blennow

Przeczytaj więcej